مرحوم حكيم غير از « ديوان اشعار » چندين كتاب ديگر نيز تأليف كرده : اول كتاب « پريشان » بر سبك « گلستان » شيخ سعدى در آداب و اخلاق بنظم و نثر و اين اشعار را در خاتمهء آن فرموده : شكر كه از يارى يزدان من * جمع شد اوراق پريشان من نيست در او عاريت از هيچ‌كس * خاص من است آنچه در او هست و بس جز دوسه بيتى ز عرب و ز عجم * كآمده جارى به زبان قلم خاصه كه در طى عبارت همى * رفته بدان جمله اشارت همى تا ز حسودان نرسد دق مرا * سخرهء باطل نشود حق مرا رفته ز ماه رجب ايام بيست * پنجه رود و سال هزار و دويست و دو ، كم بود از سى دوسه مه سال من * ليك بسى خسته بود حال من و از اين اشعار تاريخ تولد وى مكشوف مىشود ، و مأخذ ما درآوردن آن در اين سال همين اشعار است . دويم « رساله‌ئى در علم شانه » . سيم « رساله‌ئى در هندسه جديد » . چهارم كتاب « عبرة للناظرين » . پنجم « مقالاتى در نيرنجات » . و وى در روز چهارشنبه پنجم ماه شعبان المعظم سنه هزار و دويست و هفتاد ، چنان كه در مقدمهء ديوان ( ص 35 ) فرموده ، مطابق ( . . . ) ميزان ماه برجى ؛ در تهران وفات كرده ، و در قصبهء طيبه و زاويه مقدسه حضرت شاه عبد العظيم ( عليه التحية و التسليم ) در مقبرهء مرحوم شيخ ابو الفتوح رازى ( اعلى اللّه مقامه ) واقع در صحن امامزاده حمزه ؛ دفن شده ، چنان‌كه در « تحفة المراد : 11 در پاورقى » نوشته ، و هم در « روزنامهء پارس » مشاراليه در صدر عنوان چنين فرموده ( در شماره 1099 صادره در 3 بهمن ماه ) ، لكن در كتاب « احوال امير كبير » تأليف ميرزا حسين مكى ( ص 316 در پاورقى ) قبر او را در طهران در امام‌زاده زيد پهلوى مقبرهء لطف‌على خان زند ذكر كرده ، و مرحوم ميرزا عليرضا پرتو ( كه در 1304 ) بيايد در تاريخ او گفته : مست صهباى نظم قاآنى * كه بر او رحمت خداى فره چون اجل آمدش بساقى دهر * پى تاريخ گفت : ساغر ده 1270